,وقتی می آمدی
وقتی می آمدی 
قدمهایت طنین رفاقت داشت
وقتی سلام میکردی
تواضع بتو سجده میکرد
وتی سخن میگفتی
گل واژه هایت خاطره میشد
وقتی انفاق میکردی
سخاوت در دستانت دریا بود
وقتی کار میکردی 
وقتی زندگی میکردی
وقتی پدری میکردی
نبودنت باورم نمیشد
اما حالا نیستی
بی تو بودن را چگونه عادت کنیم
آبی مهر را از کدام آسمان تمنا کنیم
داغ بر سینه گل سرخ را چگونه تحمل کنیم
اما تو باز هم بما آموختی
که آدم ماندگار نیست
آما آدمیت جاودانه است
روحت شاد
یادت گرامی محمد جان
الفاتحه مع الصلوات
وبلاک اجتماعی فرهنگی و هنری که در مورد مسائل گوناگون به کنکاش میپردازد